SCHAATSEN
Hoogte- en dieptepunten volgden elkaar dit jaar in rap tempo op voor schaatser André Vreugdenhil. Aan de ene kant was er euforie vanwege het uitstekend verlopen EK en een prima contract bij DSB. Aan het WK mocht de Honselersdijker echter niet meedoen en momenteel is hij geblesseerd. Een terugblik op een bewogen schaatsjaar.
Hij zocht zijn heil in België omdat hij in Nederland niet ten onder wilde gaan aan de moordende selectie wedstrijden. Een skate off hier, een noodzakelijk ingelaste piek daar. Nooit eens lekker echt kunnen toeleven naar één enkel groot evenement. Toch bestaat de mogelijkheid dat Bart Veldkamp straks in Inzell na jaren weer zo’n vermaledijde extra wedstrijd moet aangaan. Met zijn Westlandse ploeggenoot André Vreugdenhil als tegenstander.
Verrassing in Erfurt
Bij het ingaan van de tweede dag van het Europees kampioenschap schaatsen in Erfurt vormen twee Nederlanders de top van het klassement, maar slechts de leider werd daar ook verwacht. Jochem Uytdehaage legde gisteren op de 500 meter en vijf kilometer een solide basis voor de eerste Europese titel in zijn carrière, maar de grootste surprise was André Vreugdenhil, Westlander in Belgische dienst. Vreugdenhil verraste in de nieuwe Gunda Niemann-Stirnemann Halle in Erfurt vriend en vijand. De Wehkamp-rijder, net 24 geworden, had een pikstart op de 500 meter en finishte in 37.15. Goed voor een nieuw Belgisch record en een podiumplek (derde). Ook de 5000 meter reed hij naar behoren, waardoor hij in het tussenklassement na twee afstanden warempel op de tweede plaats staat.
Podiumplek
Erfurt – De ‘groten’ stonden plots voor hem in de rij. Om hem de hand te schudden. Te feliciteren. De familie Veldkamp stond erbij en keek er glunderend naar. Die gekke André Vreugdenhil naar het Europees allround kampioenschap in Erfurt komen om een stabiel toernooi te rijden. Om zich, als het allemaal heel erg mee zou zitten, eventueel te plaatsen voor het wereld-kampioenschap straks in Heerenveen. En dan zomaar opeens op het podium staan. Brons op de 500 meter, tweede zelfs na twee afstanden. “Lachen”, bulderde de Westlander. “Dit is gewoon te gek, 37,15 op de sprint, een nieuw Belgisch record, een medaille, als debutant, wie had dat nou verwacht? Niemand”. Toch droomde Vreugdenhil stilletjes al dagen van zo’n uitschieter. En toen zijn Russische ploeggenoot Kibalko tijdens het ontbijt ijskoud tegen hem zei ‘Jij wordt derde op de 500 meter, achter Andersen en Breuer’, lag hij er zelfs wakker van. ‘”Lul toch niet zo stom joh’, zei ik tegen hem, maar ik bleef er aan denken. En die mafkees kreeg nog helemaal gelijk ook”. Dat André Vreugdenhil een sterke jongen is, was bekend. Dat hij aanleg voor het schaatsen had ook. Niet voor niets werd hij in 1997 op het WK voor junioren tweede, achter Jelmer Beulenkamp. Maar daarna verdween hij weer in de anonimiteit. Vreugdenhil kwijnde weg bij Rintje Ritsma, zocht zijn heil in de ploeg van Luud Augustinus, maar telkens weer waren er blessures of ander ongemak.
Overgekomen uit Canada
Corrie van der Helm-Vreugdenhil uit Burlington, Ontario, Canada behoorde tot de speciale gasten op de reünie. De redactie had in De Brug een geanimeerd gesprek met haar, maar terug in Canada schreef ze enthousiast zelf haar verhaal over de familiedag in ‘s-Gravenzande. Corrie gaf er al eerder blijk van onze familiestichting en de Vreugdeschakel (‘Ik spel hem van a tot z iedere keer’) een warm hart toe te dragen.
André Vreugdenhil heeft nog hoop
Jaap is in 1926 als oudste zoon geboren in een predikantsgezin in het Overijsselse Gramsbergen. Zijn jeugd heeft hij voor het grootste deel doorgebracht op het Zeeuwse eiland Tholen. Het schrijven zit 'm in het bloed. Maar hij heeft het niet van een vreemde.
