Marianne Vreugdenhil berichtte ons met gepaste trots het verschijnen op 25 november 2011 van haar dichtbundel, getiteld: ‘Saudade – Poëzie van de weemoed’.
Tag archieven: Hobby
Janneke Vreugdenhil aan tafel met Max Westerman
Ze had mijn koelkast eens geïnspecteerd en daarin slechts vier dingen ontdekt: worteltjes, kaas, een fles diksap en een potje olijven. “O, daar kan ik best wat van maken, hoor,” riep ze, “in theorie…”
KNRM redder Aad Vreugdenhil Lid in de Orde van Oranje-Nassau
Aad Vreugdenhil, tot voor kort opstapper en reserve schipper van KNRM reddingstation Hoek van Holland is 29 april benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Aad Vreugdenhil kreeg deze onderscheiding uitgereikt door de Rotterdamse Burgermeester Aboutaleb.
Aat Vreugdenhil 25 jaar bestuurslid
Sinds april 1984 is Aat Vreugdenhil lid van het bestuur van de Familiestichting Vreugdenhil.
Marise Vreugdenhil en Harold Emsbroek op wereldreis
Begin juli van dit jaar ontving de redactie een bericht van Huib Vreugdenhil (K XII s) uit Borculo waarin hij vertelde over de wereldreis die zijn jongste dochter Marise en haar vriend Harald Emsbroek momenteel aan het maken zijn. Op 27 mei 2006 zijn zij vertrokken voor een wereldreis van 11 maanden. Ze reizen via Rusland naar Azië, Australië, Nieuw-Zeeland, Zuid-Amerika en dan uiteindelijk weer terug naar Nederland.
Jochem, Evert en Jaco Vreugdenhil “Varend corso Westland”
Toevallige reünie
Op 5, 6 en 7 augustus 2005 werd het Varend Corso Westland gehouden. Het thema van de 8e editie van dit Varende Corso was ‘Kleurrijk Koninkrijk’. De, dit jaar 80 kilometer lange route, liep door de gemeenten Vlaardingen, Maassluis, Rijswijk, Den Haag, Delft en alle kernen van de gemeenten Westland en Midden-Delfland. Er voeren dit jaar ruim 60 vaartuigen mee in de kleurrijke, bonte stoet, die circa 160.000 bezoekers trok. Geheel onverwacht was dit varend corso aanleiding tot een merkwaardige en heel toevallige ‘reünie’.
Goos Vreugdenhil is Glazenier
Gozewinus Jacobus ofwel Goos Vreugdenhil is een van de zonen van Christiaan Cornelis Vreugdenhil en Gerardina Johanna Christina Verboom. In een telefoongesprek met de redactie vertelt hij over zijn hobby als glazenier dat langzamerhand een echte job lijkt te worden. Ook heeft hij het familiewapen onlangs gebrandschilderd en wil dit graag aan de familie laten weten via de Vreugdeschakel.
Daniël Vreugdenhil bij de Reddingsbrigade
De Reddingsbrigade
‘Werken bij de Reddingsbrigade is vrijwilligerswerk. Ik heb er veel diploma’s voor moeten halen: zes zwemdiploma’s en de diploma’s jeugdstrandwacht, strandwacht A en binnenwater A. De diploma’s strandwacht B en binnenwater B kan ik binnenkort halen. Deze laatste diploma’s maken het mogelijk reddingsacties te Managen: je bent dan verantwoordelijk voor het verloop daarvan en ook ben jij degene, die zo’n actie leidt. Het is niet gemakkelijk zo’n diploma te halen, want er wordt heel scherp op gelet of je steeds de juiste beslissingen neemt’. Dat zegt een enthousiaste Daniël Vreugdenhil, pratend in zijn eigen kamer in het ouderlijk huis in ‘sGravenzande over zijn hobby: de Reddingsbrigade. Waarbij je niet aan Baywatchverhalen moet denken, want die komen in zijn relaas niet voor.
Vreugdenhillen zaten vast in de sneeuw
Broodjes halen
De bakker in het Oostenrijkse wintersportresort Kappl – district Landeck in Tirol – had zich op donderdag 18 februari niet verslapen! ‘Nee’, zegt Gijs Vreugdenhil een paar maanden later in zijn Dordtse woning, ‘was dat maar waar geweest. Boudewijn, onze oudste zoon van 12, was ’s morgens om een uur of half acht naar het dorp gegaan om bij de bakker verse broodjes te halen. Maar die waren er niet. Later die ochtend hoorden we van de eigenaresse van ons appartementenhotel, dat alle toegangswegen tot het Paznauntal als gevolg van hevige sneeuwval waren afgesloten’.
Cootje Kramer- Vreugdenhil “Behoefte hersentraining leidde tot promotie”
Het is dus maar waar je voor kiest: sommige mensen gaan zich na beëindiging van hun maatschappelijke carrière volledig uitleven op hun hobby(s), anderen besluiten als een hedendaagse Marco Polo te gaan reizen en de wereld te ontdekken en dan is er ook nog de categorie van oudere mensen die – om wat voor reden dan ook – het kalmpjes aan gaan doen, in de volksmond aangeduid als ‘zij die achter de geraniums zitten’. Inderdaad, daartussen liggen wat men tegenwoordig noemt tal van andere opties. Zo kun je een boek gaan schrijven of intensief wetenschappelijk studie- en speurwerk gaan verrichten en dat afronden met het schrijven van een proefschrift, waarna je kunt voortleven als een weledelgeleerde heer of vrouwe. Voor dat laatste koos Jacoba (Cootje) Kramer- Vreugdenhil te Waalre.